ik besta
5.16.2005
5.15.2005
koffie uit jouw kan
je werkt bij dat kleine zaakje
waar je altijd in de deurpost staat
met je zwart/wit-blokte schort aan
en thermoskan paraat
als liefde koffiedik is
laat ik de magere melk staan
ik slurp, ik slik
alsof het een lieve lust is
je loopt nog eens langs
om mijn mok bij te vullen
je kijkt verbaasd als blijkt
dat die leeg is
drie mokken verder
en ik zit daar eig'lijk nog wel goed
wanneer je dan eindelijk bij me komt zitten
smaakt mijn koffie nét te zoet.
ter ere van de verloving van B+T
thema koffie, liefde en tandpasta.
je werkt bij dat kleine zaakje
waar je altijd in de deurpost staat
met je zwart/wit-blokte schort aan
en thermoskan paraat
als liefde koffiedik is
laat ik de magere melk staan
ik slurp, ik slik
alsof het een lieve lust is
je loopt nog eens langs
om mijn mok bij te vullen
je kijkt verbaasd als blijkt
dat die leeg is
drie mokken verder
en ik zit daar eig'lijk nog wel goed
wanneer je dan eindelijk bij me komt zitten
smaakt mijn koffie nét te zoet.
ter ere van de verloving van B+T
thema koffie, liefde en tandpasta.
5.03.2005
5.02.2005
IK HEB MIJN EERSTE AFSTUDEERDOCENT.
en ze is vrouw.
*joechei*
nu nog een tweede.
en ik heb tot 4 uur doorgewerkt aan mijn werkplan!
hoe kan ik me in hemelsnaam zo verdomd goed voelen?
onbegrijpelijk! misschien draag ik wel hakken vandaag.
en ze is vrouw.
*joechei*
nu nog een tweede.
en ik heb tot 4 uur doorgewerkt aan mijn werkplan!
hoe kan ik me in hemelsnaam zo verdomd goed voelen?
onbegrijpelijk! misschien draag ik wel hakken vandaag.
5.01.2005
met citroenen in mijn binnenzak,
pers ik een zucht in het gezicht van de bakker.
hij rekent mijn pompoenbrood af
en wenst mij een fijne dag vandaag.
ik wandel naar buiten en in een ons zonnestralen en een lentebries.
op de markt liggen zes gekleurde matten.
sommige met rafels, andere met spulletjes en kleuters erop.
ik reken een paar dobbelstenen bij een vader af.
verderop via de poort kom ik in mijn ouders achtertuin en ontloop het gekwijl van de hond.
in de keuken snijd ik citroenen op de muziek van de buren, snijd ritmisch 2 sneeën af en loop terug naar de tuin.
languit in het gras, ogen toe, hond aan de voeten, dobbelsteentjes in de hand en goed weer in mijn bol.
fijne zomer!
pers ik een zucht in het gezicht van de bakker.
hij rekent mijn pompoenbrood af
en wenst mij een fijne dag vandaag.
ik wandel naar buiten en in een ons zonnestralen en een lentebries.
op de markt liggen zes gekleurde matten.
sommige met rafels, andere met spulletjes en kleuters erop.
ik reken een paar dobbelstenen bij een vader af.
verderop via de poort kom ik in mijn ouders achtertuin en ontloop het gekwijl van de hond.
in de keuken snijd ik citroenen op de muziek van de buren, snijd ritmisch 2 sneeën af en loop terug naar de tuin.
languit in het gras, ogen toe, hond aan de voeten, dobbelsteentjes in de hand en goed weer in mijn bol.
fijne zomer!
ik ga naar madrid. komende week zelfs. ik zou graag willen blijven. bij voorbaat al.
de stad ruiken. tussen mijn tenen voelen in plaats van mijn onderbuik. indrukken opdoen waar ik tóch al wel een mening over heb. alleen zijn. samen zijn. leren...nog nooit heeft dat woord zo zwaar gewogen.
mij moeder maakt zich ondertussen zoals gewoonlijk zorgen over alle keren dat ik per uur verkracht zou kunnen worden, hoe vaak ik onder een auto terecht kan komen of als doelwit van een of andere terroristische aanslag kan worden aangezien. ik leer ermee leven. ik heb ditmaal alleen besloten dat hoe of wat ze ook zegt, ik toch zal gaan. ik voel me gelukkig als ik dat zeg. het voelt bijna als willen plassen. maar dan op een goede manier. ik sla nonsens uit, maar ik ben dan ook een warhoofd vandaag. mijn kikkervisjes hebben nog steeds geen pootjes.
ik mis mijn spanjaard. zou het in me zitten om bij hem terug te keren? een leven te LIJDEN zoals menig ander in mijn vriendenkring? wanneer zal ik niet meer bang zijn om van iemand op aan te kunnen?
de stad ruiken. tussen mijn tenen voelen in plaats van mijn onderbuik. indrukken opdoen waar ik tóch al wel een mening over heb. alleen zijn. samen zijn. leren...nog nooit heeft dat woord zo zwaar gewogen.
mij moeder maakt zich ondertussen zoals gewoonlijk zorgen over alle keren dat ik per uur verkracht zou kunnen worden, hoe vaak ik onder een auto terecht kan komen of als doelwit van een of andere terroristische aanslag kan worden aangezien. ik leer ermee leven. ik heb ditmaal alleen besloten dat hoe of wat ze ook zegt, ik toch zal gaan. ik voel me gelukkig als ik dat zeg. het voelt bijna als willen plassen. maar dan op een goede manier. ik sla nonsens uit, maar ik ben dan ook een warhoofd vandaag. mijn kikkervisjes hebben nog steeds geen pootjes.
ik mis mijn spanjaard. zou het in me zitten om bij hem terug te keren? een leven te LIJDEN zoals menig ander in mijn vriendenkring? wanneer zal ik niet meer bang zijn om van iemand op aan te kunnen?
3.23.2005
wat een ramp.
het past niet in een koffer.
kon ik maar met één pak volstaan.
ik wens mezelf een grootse reis.
*joy*
het past niet in een koffer.
kon ik maar met één pak volstaan.
ik wens mezelf een grootse reis.
*joy*
3.02.2005
de dag begon na twaalven, maar dat gaf niets. erg lag verschrikkelijk veel sneeuw, wat bijna ongelooflijk sereen op me over kwam. ik keek er vanuit mijn bedhoofd naar. mijn doel van de dag was de sneeuw ontmaagden met mijn gewillige voetdrukken. gedurende een half uur drukte ik mijn zolen in de sneeuw en vond wat bijzondere plekjes om foto's te maken. de dikke duif bij de speeltuin was er ook weer. hij waggelde naar me toe. camergeilheid kennen ze ook in het dierenrijk.
ik had een afspraak bij de decaan. heerlijke vrouw. eindelijk een behulpzame stem en nu ik ook weer rustig ben, voorzie ik morgen geen stress. laat het geen overmoed zijn die in mijn schuilt.
eenmaal thuis kon ik meteen aan de slag. sira en ik besloten voor de huisgenoten te koken. op een of over moment werden het in plaats van vier, zeven eetgasten. het bleek gezellig al was er weinig boeiende conversatie. misschien het deel over vitamine B12. of de demonstratie van keerhettij in brussel. ik bracht niet eens mijn frustratie omtrent de opgestapelde afwas op. wat ben ik toch weer beleefd en bescheiden. of ben ik ergens dit weekeinde mijn ruggegraat verloren?
vanavond ben ik bij bart geweest. wat een schitterende vriend is dat. floris had kuren, dus verlieten we snel zijn appartement. richting 'De Bastaard' kreeg ik één handschoen, liepen we als pinguins, verdwaalden we en kletsten we over bart zijn nieuwe logé. het was perfect en rustig. hij koos mijn theesmaakje uit en hij bood zijn chocolaatje aan. we probeerden een paar partijen 'pool'uit te spelen, maar al snel werd duidelijk dat het niet mijn spel is. we ging naar de comfortabele banken en verscholen ons daar met een schaakbord. het was een pittige partij. zo pittig dat we er een ruim een uur over deden om tot een remise te komen. prijsloos was het toen een oudere man, vast een jaar of 56, volgens zijn compaan heet hij Hans, zich met ons spel ging bemoeien. hij verklapte twee zetten, waar ik mij mateloos aan ergerde. hij gaf ongevraagde tips en wij bleven rustig. de goedgeklede man met spierwit haar had iets charmants over zich heen, maar dat wil niet zeggen dat hij mijn moment met bart mocht stelen. hij vertrok snel daarop. voordat hij ging plaatste hij zacht en langzaam zijn hand op mijn schouder, keek me doordringend aan en wenste me succes. ik was een mooi meisje dat een mooi spel speelde. hij gaf bart een hand en wenste ons succes. de man met wie hij een donker bier had gedronken vroeg ons om de zoveel tijd hoe we spel ervoor stond. toen verraadde hij dat Hans zag dat ik, het meisje, achter aan het lopen was en mij wilde helpen. hij had ook best eerlijk mogen zeggen dat zijn hormonen opspeelden. dat gebeurt wel vaker tijdens een midlifecrisis.
nu ga ik aan de peperkoek. lekkere afsluiter.
je suis heureux mes amis.
ik had een afspraak bij de decaan. heerlijke vrouw. eindelijk een behulpzame stem en nu ik ook weer rustig ben, voorzie ik morgen geen stress. laat het geen overmoed zijn die in mijn schuilt.
eenmaal thuis kon ik meteen aan de slag. sira en ik besloten voor de huisgenoten te koken. op een of over moment werden het in plaats van vier, zeven eetgasten. het bleek gezellig al was er weinig boeiende conversatie. misschien het deel over vitamine B12. of de demonstratie van keerhettij in brussel. ik bracht niet eens mijn frustratie omtrent de opgestapelde afwas op. wat ben ik toch weer beleefd en bescheiden. of ben ik ergens dit weekeinde mijn ruggegraat verloren?
vanavond ben ik bij bart geweest. wat een schitterende vriend is dat. floris had kuren, dus verlieten we snel zijn appartement. richting 'De Bastaard' kreeg ik één handschoen, liepen we als pinguins, verdwaalden we en kletsten we over bart zijn nieuwe logé. het was perfect en rustig. hij koos mijn theesmaakje uit en hij bood zijn chocolaatje aan. we probeerden een paar partijen 'pool'uit te spelen, maar al snel werd duidelijk dat het niet mijn spel is. we ging naar de comfortabele banken en verscholen ons daar met een schaakbord. het was een pittige partij. zo pittig dat we er een ruim een uur over deden om tot een remise te komen. prijsloos was het toen een oudere man, vast een jaar of 56, volgens zijn compaan heet hij Hans, zich met ons spel ging bemoeien. hij verklapte twee zetten, waar ik mij mateloos aan ergerde. hij gaf ongevraagde tips en wij bleven rustig. de goedgeklede man met spierwit haar had iets charmants over zich heen, maar dat wil niet zeggen dat hij mijn moment met bart mocht stelen. hij vertrok snel daarop. voordat hij ging plaatste hij zacht en langzaam zijn hand op mijn schouder, keek me doordringend aan en wenste me succes. ik was een mooi meisje dat een mooi spel speelde. hij gaf bart een hand en wenste ons succes. de man met wie hij een donker bier had gedronken vroeg ons om de zoveel tijd hoe we spel ervoor stond. toen verraadde hij dat Hans zag dat ik, het meisje, achter aan het lopen was en mij wilde helpen. hij had ook best eerlijk mogen zeggen dat zijn hormonen opspeelden. dat gebeurt wel vaker tijdens een midlifecrisis.
nu ga ik aan de peperkoek. lekkere afsluiter.
je suis heureux mes amis.
